Tam telefonda bir şeyi anlatıyorsunuz, yanınızdan peş peşe “Anne, anne, anne!” geliyor. Bazen gösterilecek bir resim var, bazen akla düşen bir soru. Bir yandan karşıdaki kişinin cümlesini duymaya çalışırken bir yandan çocuğa “Bir dakika” demek, o dakikanın ne zaman biteceği belli olmayınca ikinizi de yorabiliyor.
Böyle anlarda uzun bir açıklamadan çok, sonu görünen küçük bir bekleyiş daha anlaşılır olabilir. “Konuşmam bitsin” yerine “Bu cümleyi tamamlayayım, sonra seni dinleyeceğim” demek gibi. Tabii ardından gerçekten dönüp dinlemek gerekiyor; yoksa bir dakikanın arkasına bir dakika daha ekleniyor. Uzun sürecek bir görüşmeyse çocuğun baştan sona sessizce beklemesini ummak yerine arada kısa bir mola vermek de düşünülebilir.
Bazı evlerde önceden kararlaştırılmış küçük bir işaret işe yarayabiliyor. Çocuk yanınıza gelip elinize dokunuyor, siz de onu fark ettiğinizi başınızla ya da elinizle belli ediyorsunuz. Bunu ilk kez telefon çalarken anlatmak yerine sakin bir zamanda oyun gibi denemek daha kolay olabilir. Dokunmak istemeyen çocuk için el kaldırmak da bir seçenek. İşaretin anlamı “Sus” değil, “Seni gördüm, birazdan sıra sende” olunca daha sıcak geliyor.
Bir de işin bizim tarafımız var. Çocuk bir şey anlatırken cümlesini tamamlamak, araya soru sıkıştırmak ya da başka bir yetişkine dönmek çok kolay. Fark edince “Sözünü kestim, sen devam et” diyebilmek de aynı alışkanlığın bir parçası. Herkesin sırasını beklediği kusursuz bir ev kurmak değil mesele; birbirimizin anlatacaklarına yer açmak.
Elbette canı acıdıysa, korktuysa ya da hemen yardım gerekiyorsa beklememesi gerektiğini de açıkça söylemek lazım. Günlük küçük heyecanlarda ise hem anlatma isteğini söndürmeden hem de yarım kalan cümleyi bitirebilerek bir yol bulunabilir mi? Sizin evde bu anları kolaylaştıran bir söz ya da küçük bir işaret var mı?
Böyle anlarda uzun bir açıklamadan çok, sonu görünen küçük bir bekleyiş daha anlaşılır olabilir. “Konuşmam bitsin” yerine “Bu cümleyi tamamlayayım, sonra seni dinleyeceğim” demek gibi. Tabii ardından gerçekten dönüp dinlemek gerekiyor; yoksa bir dakikanın arkasına bir dakika daha ekleniyor. Uzun sürecek bir görüşmeyse çocuğun baştan sona sessizce beklemesini ummak yerine arada kısa bir mola vermek de düşünülebilir.
Bazı evlerde önceden kararlaştırılmış küçük bir işaret işe yarayabiliyor. Çocuk yanınıza gelip elinize dokunuyor, siz de onu fark ettiğinizi başınızla ya da elinizle belli ediyorsunuz. Bunu ilk kez telefon çalarken anlatmak yerine sakin bir zamanda oyun gibi denemek daha kolay olabilir. Dokunmak istemeyen çocuk için el kaldırmak da bir seçenek. İşaretin anlamı “Sus” değil, “Seni gördüm, birazdan sıra sende” olunca daha sıcak geliyor.
Bir de işin bizim tarafımız var. Çocuk bir şey anlatırken cümlesini tamamlamak, araya soru sıkıştırmak ya da başka bir yetişkine dönmek çok kolay. Fark edince “Sözünü kestim, sen devam et” diyebilmek de aynı alışkanlığın bir parçası. Herkesin sırasını beklediği kusursuz bir ev kurmak değil mesele; birbirimizin anlatacaklarına yer açmak.
Elbette canı acıdıysa, korktuysa ya da hemen yardım gerekiyorsa beklememesi gerektiğini de açıkça söylemek lazım. Günlük küçük heyecanlarda ise hem anlatma isteğini söndürmeden hem de yarım kalan cümleyi bitirebilerek bir yol bulunabilir mi? Sizin evde bu anları kolaylaştıran bir söz ya da küçük bir işaret var mı?