Bir arkadaş ziyaretinde bütün akşam oynanan bir oyuncak, eve dönüş vakti gelince birden vazgeçilmez olabiliyor. Ayakkabılar kapıda hazır ama küçük araba hâlâ sımsıkı elde. “Biraz daha oynayayım” ile “Bunu eve götürelim” arasındaki o ince çizgide, vedalaşmak bazen oyunun kendisinden daha uzun sürüyor.
Oyuncak eve ödünç gelecekse, daha almadan ne zaman döneceğini konuşmak işleri biraz kolaylaştırabilir. “Bir ara getiririz” yerine “Pazar günü gelirken geri getireceğiz” demek daha anlaşılır. Tabii önce sahibinin de buna gerçekten razı olması gerekiyor; yetişkinler aralarında karar verirken oyuncağın sahibini unutmak çok kolay.
Geri verme günü geldiğinde konuyu kapıda ilk kez açmak yerine, oyunun başında hatırlatmak denenebilir. Son bir garaj kurmak, bebeği son kez yatırmak ya da yapbozu birlikte kutusuna koymak gibi küçük bir bitiş, oyuncağı aniden elinden almaktan farklı hissettirebilir. Çantasına kendi koymak isterse buna zaman ayırmak da mümkün.
Yine de üzülmesi, baştan konuşulanların boşa gittiği anlamına gelmiyor. “Çok sevdin, sende kalsın istiyorsun” deyip ardından “Ama bu arkadaşının oyuncağı, bugün geri götüreceğiz” diye kısa ve açık kalınabilir. Hemen aynısını satın almayı vaat etmek yerine, bir sonraki buluşmada yeniden oynamak isteyip istemediğini arkadaşına sormak başka bir yol. Arkadaşı o gün vermek istemezse onun kararına da yer var.
Ödünç almak güzel; her sevilen şeyin bizim olmadan da hayatımıza uğrayabilmesi de öyle. Ama bunu bir çocuğa anlatmakla kapıda yaşamak aynı şey değil. Sizde sevilen bir oyuncağı sahibine geri götürmeyi kolaylaştıran küçük bir alışkanlık var mı?
Oyuncak eve ödünç gelecekse, daha almadan ne zaman döneceğini konuşmak işleri biraz kolaylaştırabilir. “Bir ara getiririz” yerine “Pazar günü gelirken geri getireceğiz” demek daha anlaşılır. Tabii önce sahibinin de buna gerçekten razı olması gerekiyor; yetişkinler aralarında karar verirken oyuncağın sahibini unutmak çok kolay.
Geri verme günü geldiğinde konuyu kapıda ilk kez açmak yerine, oyunun başında hatırlatmak denenebilir. Son bir garaj kurmak, bebeği son kez yatırmak ya da yapbozu birlikte kutusuna koymak gibi küçük bir bitiş, oyuncağı aniden elinden almaktan farklı hissettirebilir. Çantasına kendi koymak isterse buna zaman ayırmak da mümkün.
Yine de üzülmesi, baştan konuşulanların boşa gittiği anlamına gelmiyor. “Çok sevdin, sende kalsın istiyorsun” deyip ardından “Ama bu arkadaşının oyuncağı, bugün geri götüreceğiz” diye kısa ve açık kalınabilir. Hemen aynısını satın almayı vaat etmek yerine, bir sonraki buluşmada yeniden oynamak isteyip istemediğini arkadaşına sormak başka bir yol. Arkadaşı o gün vermek istemezse onun kararına da yer var.
Ödünç almak güzel; her sevilen şeyin bizim olmadan da hayatımıza uğrayabilmesi de öyle. Ama bunu bir çocuğa anlatmakla kapıda yaşamak aynı şey değil. Sizde sevilen bir oyuncağı sahibine geri götürmeyi kolaylaştıran küçük bir alışkanlık var mı?