İstenmeyen annelik tavsiyelerine kırmadan nasıl sınır koyuyorsunuz?

Uykusuz Bir Anne

Administrator
Yönetici
forum01.jpg

“Biz sizi böyle büyüttük.” “Bence sen fazla alıştırıyorsun.” Bazen bir ziyaret, fark etmeden anneliğimizi savunduğumuz bir konuşmaya dönüşebiliyor. Söylenenin iyi niyetli olması, bizi yormadığı anlamına gelmiyor. Her öneriyi uygulamak ya da her karar için uzun bir açıklama yapmak zorunda değiliz.

Kısa bir cümle, uzun bir savunmadan daha rahat gelebilir
“Bizi düşündüğünü biliyorum. Biz şu an böyle ilerlemeyi seçtik.”
“Fikrini duydum, teşekkür ederim. Kararımızı değiştirmeyeceğiz.”
“Şu an öneriden çok dinlenmeye ihtiyacım var.”

Bunlar bir tartışmayı kazanmak için değil, konuşmanın sınırını göstermek için kullanılabilir. Aynı tavsiye tekrar geldiğinde yeni gerekçeler bulmak yerine aynı cümleyi sakin biçimde tekrarlamak mümkün: “Söylediğini anladım; kararımız aynı.”

Yardım isteğini somutlaştırmak da bir seçenek
Karşımızdaki destek olmak istiyor ama sürekli öneri veriyorsa, “Bunun yerine sofrayı toplamama yardım eder misin?” ya da “Biraz anlatayım, çözüm aramadan dinler misin?” diyebiliriz. Elbette herkes bu sınırı hemen kabul etmeyebilir. Konuşma kırıcı hâle gelirse “Bu konuya şimdi ara vereceğim” deyip uzaklaşmak da mümkün.

Çocuğun yanında bakım kararlarını tartışmaya açmak istemiyorsak, “Bunu sonra baş başa konuşalım” cümlesi yeterli olabilir. Sakin kalamadığımız bir gün oldu diye de kendimizi ayrıca suçlamayalım.

Sizin dilinize en çok hangi cümle oturuyor? Yakınınızı incitmeden kendinizi de yok saymadığınız bir sınır cümlesi varsa, isim ve özel ayrıntı vermeden paylaşabilirsiniz.
 

Öne çıkan içerik

Geri
Üst