Masada birkaç boya kalemi, yarım kalmış bir resim… Çocuk bir anda “Bunu anneanneme vereceğim” diyebiliyor. O kâğıdın güzel görünmesinden çok, birini düşünüp onun için bir şey hazırlamak hoş geliyor insana. Üstelik bunun için doğum günü ya da özel bir gün beklemek de gerekmiyor.
Bir kâğıdı ikiye katlamak bile başlangıç olabilir. Ön yüzüne istediğini çizer, içine söylemek istediği bir cümleyi ekler. Henüz yazamıyorsa söylediklerini biz yazabiliriz. “Geçen gün seninle oynadığımız oyunu yine oynayalım” gibi küçücük bir cümle, hazır bir kutlama sözünden çok daha fazla şey anlatabiliyor.
Bazen yetişkin eli hemen devreye girmek istiyor: Şurayı düzeltelim, kalbi biraz büyütelim, yazıyı ortaya alalım… Oysa yamuk çizgisiyle, beklenmedik renkleriyle kalınca gerçekten çocuğun hazırladığı bir kart oluyor. Yardım isterse kâğıdı tutmak ya da söylediklerini yazmak yeterli olabilir. İşi bitirmeye hevesi kalmadığında da illa süslü püslü bir sonuca ulaşmak şart değil.
Kart hazırlamak ilgisini çekmeyen bir çocuk için başka yollar da var. Birlikte yaşadıkları komik bir anı çizebilir, sevdiği kişinin en sevdiği renkle tek bir sayfayı boyayabilir. Görüşmeye giderken yanında götürüp kendi eliyle vermesi de bu küçük hazırlığın devamı olabilir. Ama vermek istemezse o an için kendinde tutmasına da yer bırakılabilir.
Böyle küçük şeyler bazen uzun uzun “Birbirimizi düşünelim” demekten daha doğal geliyor. Sizde bir resim ya da birkaç kelimelik notla başlayan böyle küçük hediyeleşmeler oluyor mu?
Bir kâğıdı ikiye katlamak bile başlangıç olabilir. Ön yüzüne istediğini çizer, içine söylemek istediği bir cümleyi ekler. Henüz yazamıyorsa söylediklerini biz yazabiliriz. “Geçen gün seninle oynadığımız oyunu yine oynayalım” gibi küçücük bir cümle, hazır bir kutlama sözünden çok daha fazla şey anlatabiliyor.
Bazen yetişkin eli hemen devreye girmek istiyor: Şurayı düzeltelim, kalbi biraz büyütelim, yazıyı ortaya alalım… Oysa yamuk çizgisiyle, beklenmedik renkleriyle kalınca gerçekten çocuğun hazırladığı bir kart oluyor. Yardım isterse kâğıdı tutmak ya da söylediklerini yazmak yeterli olabilir. İşi bitirmeye hevesi kalmadığında da illa süslü püslü bir sonuca ulaşmak şart değil.
Kart hazırlamak ilgisini çekmeyen bir çocuk için başka yollar da var. Birlikte yaşadıkları komik bir anı çizebilir, sevdiği kişinin en sevdiği renkle tek bir sayfayı boyayabilir. Görüşmeye giderken yanında götürüp kendi eliyle vermesi de bu küçük hazırlığın devamı olabilir. Ama vermek istemezse o an için kendinde tutmasına da yer bırakılabilir.
Böyle küçük şeyler bazen uzun uzun “Birbirimizi düşünelim” demekten daha doğal geliyor. Sizde bir resim ya da birkaç kelimelik notla başlayan böyle küçük hediyeleşmeler oluyor mu?
