Masanın üstündeki su dökülmüş, evde bir telaş var. Daha ne olduğunu anlamadan “Yine sen mi döktün?” deyiveriyoruz; sonra bardağa kendimizin çarptığını fark ediyoruz. Bazen de çocuk bir şey anlatırken sözünü kesiyoruz. Büyük bir olay yaşanmadan da dönüp “Burada ben yanlış yaptım” dememiz gereken küçük anlar çıkabiliyor.
O anda uzun uzun açıklamak yerine neye üzüldüğümüzü açıkça söylemek daha içten gelebiliyor: “Seni dinlemeden suçladım, özür dilerim.” Ardından “Ama sen de…” diye ekleyince ilk cümlenin anlamı biraz kayboluyor sanki. Yorgunluğu ya da telaşı anlatabiliriz elbette; yine de söylediğimiz sözün sorumluluğunu çocuğa bırakmadan.
Bazen sözün yanına küçük bir düzeltme de yakışıyor. Yanlışlıkla bozduğumuz yapıyı yeniden kurmasına yardım etmek, kaldırdığımız resmi geri getirip nereye koymak istediğini sormak gibi. Sözünü kestiysek telefonu bırakıp “Anlattığın yerde kalmıştık, devamını dinlemek istiyorum” demek de bir başlangıç olabilir. Her hatayı hediyeyle kapatmak gerekmiyor.
Çocuk hemen “Tamam” demeyebilir, sarılmak da istemeyebilir. Böyle bir anda “Özür diledim ya, daha ne istiyorsun?” demeden biraz beklemek kolay olmayabilir. “Şimdi konuşmak istemiyorsan sonra konuşabiliriz” diyerek kapıyı açık bırakmak nasıl geliyor size? Bazı konuşmalar yan yana otururken, birlikte bir işle uğraşırken daha rahat ilerliyor.
Bir de özür dilemekle evdeki kuralı kaldırmak birbirine karışabiliyor. Örneğin oyun saatinin bitmesi gerekiyorsa bu sınır durabilir; sert konuştuğumuz için yine de özür dileyebiliriz. “Oyunu bitireceğiz, ama sana öyle seslenmem doğru değildi” demek, hem kendi davranışımıza dönüp bakmak hem de ne olacağını anlaşılır bırakmak için bir yol.
Her seferinde en doğru cümleyi bulmak zorunda değiliz sanırım; bazen sonradan geri dönüp konuşmak bile kıymetli. Sizin dilinize en doğal gelen özür cümlesi ne? Çocuğunuz o anda konuşmak istemediğinde aranızdaki sohbeti yeniden nasıl açıyorsunuz?
O anda uzun uzun açıklamak yerine neye üzüldüğümüzü açıkça söylemek daha içten gelebiliyor: “Seni dinlemeden suçladım, özür dilerim.” Ardından “Ama sen de…” diye ekleyince ilk cümlenin anlamı biraz kayboluyor sanki. Yorgunluğu ya da telaşı anlatabiliriz elbette; yine de söylediğimiz sözün sorumluluğunu çocuğa bırakmadan.
Bazen sözün yanına küçük bir düzeltme de yakışıyor. Yanlışlıkla bozduğumuz yapıyı yeniden kurmasına yardım etmek, kaldırdığımız resmi geri getirip nereye koymak istediğini sormak gibi. Sözünü kestiysek telefonu bırakıp “Anlattığın yerde kalmıştık, devamını dinlemek istiyorum” demek de bir başlangıç olabilir. Her hatayı hediyeyle kapatmak gerekmiyor.
Çocuk hemen “Tamam” demeyebilir, sarılmak da istemeyebilir. Böyle bir anda “Özür diledim ya, daha ne istiyorsun?” demeden biraz beklemek kolay olmayabilir. “Şimdi konuşmak istemiyorsan sonra konuşabiliriz” diyerek kapıyı açık bırakmak nasıl geliyor size? Bazı konuşmalar yan yana otururken, birlikte bir işle uğraşırken daha rahat ilerliyor.
Bir de özür dilemekle evdeki kuralı kaldırmak birbirine karışabiliyor. Örneğin oyun saatinin bitmesi gerekiyorsa bu sınır durabilir; sert konuştuğumuz için yine de özür dileyebiliriz. “Oyunu bitireceğiz, ama sana öyle seslenmem doğru değildi” demek, hem kendi davranışımıza dönüp bakmak hem de ne olacağını anlaşılır bırakmak için bir yol.
Her seferinde en doğru cümleyi bulmak zorunda değiliz sanırım; bazen sonradan geri dönüp konuşmak bile kıymetli. Sizin dilinize en doğal gelen özür cümlesi ne? Çocuğunuz o anda konuşmak istemediğinde aranızdaki sohbeti yeniden nasıl açıyorsunuz?
