Çocuğunuz size bir oyun öğretirken neler oluyor?

Çocuk bir oyun kurup “Anne, şimdi sen buraya otur, ben anlatacağım” dediğinde roller bir anda değişiyor. Gün boyu neyin nasıl yapılacağını anlatan yetişkin bu kez dinleyen oluyor. Ama oyunun ortasında “Yok, öyle değil!” gelince, hemen bildiğimiz yöntemi göstermeden durmak da her zaman kolay değil.

Böyle bir oyuna “Bana önce bir tur gösterir misin?” diyerek katılmak hoş bir başlangıç olabilir. Çocuk uzun uzun anlatmak yerine oyuncakları hareket ettirebilir, bir el çırpma sırasını gösterebilir ya da kendi uydurduğu karakterleri tanıtabilir. Bizim de gerçekten anlamadığımız yerde tek bir şey sormamız yeterli: “Benim arabam burada mı bekliyor?” Her ayrıntıyı baştan netleştirmeye çalışınca oyun biraz toplantıya dönebiliyor.

Bazen anlatırken kendi fikri de değişir; az önce köprü olan yer bu kez dükkân olur. Hayali bir oyunda buna eşlik etmek mümkün. Sıra ve puan olan bir oyundaysa, “Bu turu anlattığın gibi bitirelim, yeni kuralı sonraki turda deneyelim” demek karışıklığı azaltabilir. Çocuğun oyunu yönetmesi, diğer oyuncunun hiç söz hakkı olmaması demek değil sonuçta.

Anlatmak zor geldiğinde de hemen görevi devralmak yerine iki parçayla küçük bir deneme yapılabilir. Birlikte deneyince eksik kalan yer zaten ortaya çıkar. Oyunu bitirince de genel bir “Aferin” yerine “Önce sen gösterince ne yapacağımı anladım” demek, gerçekten işe yarayan kısmı paylaşmanın sade bir yolu.

Her oyun saatini bir şey öğretmeye çevirmeye gerek yok; bazen çocuğun bildiği bir şeyi ondan öğrenmenin keyfi yeter. Sizin evde roller böyle değiştiğinde çocuğunuz en çok neyi öğretmeyi seviyor?