Çocuk sevdiği kitabı yeniden getirdiğinde onu baştan sona bir kez daha okumaya her zaman enerji kalmayabiliyor. Üstelik “bir daha” isteği bazen kitabın son sayfasında değil, okumaya başlamadan geliyor. Çocuğun seçimine yer verirken kendi zamanımızı da koruyacak bir okuma düzeni nasıl kurulabilir?
Başlamadan önce sınırı somut söylemek bir seçenek: “Bu akşam bu kitabı bir kez okuyacağım; sonra en sevdiğin resme birlikte bakabiliriz.” Böylece okuma bitince ne olacağı baştan bellidir. Son sayfada yorulduğumuzu fark edip birden “artık yeter” demek yerine, yapabileceğimiz kadarını önceden söylemek daha sakin bir geçiş sağlayabilir. Ertesi gün yeniden okumayı önermek de kitabı tamamen reddetmeden sınırı korur.
Aynı hikâyeyi her seferinde aynı biçimde okumak gerekmiyor. Bir gün metni okuyup başka bir gün resimlere bakarak çocuğun fark ettiği ayrıntıları dinleyebilirsiniz. Bildiği bir cümlenin sonunda durup devamını söylemesine alan açmak da mümkün; istemezse hikâye kaldığı yerden akar. Her sayfayı soruya çevirmemek iyi olabilir. Kitap, cevabı beklenen bir etkinlikten çok birlikte geçirilen bir zaman olarak kalır.
Yeni bir kitaba geçmek istediğinizde sevdiği kitabı ortadan kaldırmanız şart değil. Tanıdık hikâyenin ardından yenisinin birkaç sayfasına bakmayı teklif edebilirsiniz. Çocuk o gün ilgilenmiyorsa iki kitap arasında pazarlığı uzatmadan bırakmak, bir sonraki okumayı daha rahat kılabilir. Yeni kitabın ilk denemede bitmemesi de sorun değil.
Evde birden fazla yetişkin varsa herkesin aynı şekilde okuması gerekmiyor. Biri metni okumayı, diğeri resimler üzerinden konuşmayı seviyor olabilir. Akşam çok yorgunken yalnızca birkaç sayfaya bakmak da uzun bir okumaya söz verip ortasında zorlanmaktan daha dürüst bir seçenek. Kısa ama keyifli bir buluşma, kitabı yetişkin için yapılacaklar listesine dönüştürmeyebilir.
Siz aynı kitap tekrar istendiğinde ne yapıyorsunuz? “Bir kez daha” isteğine nasıl sınır koyuyorsunuz; çocuğun kitabı anlatmasına yer vermek veya yeni kitabın birkaç sayfasını araya almak evinizde işe yarıyor mu? Farklı yaşlarda ve farklı akşam düzenlerinde nelerin değiştiğini duymak isterim.
Başlamadan önce sınırı somut söylemek bir seçenek: “Bu akşam bu kitabı bir kez okuyacağım; sonra en sevdiğin resme birlikte bakabiliriz.” Böylece okuma bitince ne olacağı baştan bellidir. Son sayfada yorulduğumuzu fark edip birden “artık yeter” demek yerine, yapabileceğimiz kadarını önceden söylemek daha sakin bir geçiş sağlayabilir. Ertesi gün yeniden okumayı önermek de kitabı tamamen reddetmeden sınırı korur.
Aynı hikâyeyi her seferinde aynı biçimde okumak gerekmiyor. Bir gün metni okuyup başka bir gün resimlere bakarak çocuğun fark ettiği ayrıntıları dinleyebilirsiniz. Bildiği bir cümlenin sonunda durup devamını söylemesine alan açmak da mümkün; istemezse hikâye kaldığı yerden akar. Her sayfayı soruya çevirmemek iyi olabilir. Kitap, cevabı beklenen bir etkinlikten çok birlikte geçirilen bir zaman olarak kalır.
Yeni bir kitaba geçmek istediğinizde sevdiği kitabı ortadan kaldırmanız şart değil. Tanıdık hikâyenin ardından yenisinin birkaç sayfasına bakmayı teklif edebilirsiniz. Çocuk o gün ilgilenmiyorsa iki kitap arasında pazarlığı uzatmadan bırakmak, bir sonraki okumayı daha rahat kılabilir. Yeni kitabın ilk denemede bitmemesi de sorun değil.
Evde birden fazla yetişkin varsa herkesin aynı şekilde okuması gerekmiyor. Biri metni okumayı, diğeri resimler üzerinden konuşmayı seviyor olabilir. Akşam çok yorgunken yalnızca birkaç sayfaya bakmak da uzun bir okumaya söz verip ortasında zorlanmaktan daha dürüst bir seçenek. Kısa ama keyifli bir buluşma, kitabı yetişkin için yapılacaklar listesine dönüştürmeyebilir.
Siz aynı kitap tekrar istendiğinde ne yapıyorsunuz? “Bir kez daha” isteğine nasıl sınır koyuyorsunuz; çocuğun kitabı anlatmasına yer vermek veya yeni kitabın birkaç sayfasını araya almak evinizde işe yarıyor mu? Farklı yaşlarda ve farklı akşam düzenlerinde nelerin değiştiğini duymak isterim.
