Kapıdan çıkılacak, mont giyilmiş ama fermuar bir türlü kapanmıyor. Yardım etmek için uzanan ele de hemen “Ben kendim yapacağım!” geliyor. Bir yanda yetişilecek saat, bir yanda kendi işini görmeye heveslenen bir çocuk… Böyle anlarda beklemek mi, yardım etmek mi derken küçücük bir iş bütün sabahın meselesine dönüşebiliyor.
Vakit varken birkaç denemeye yer açmak başka, gerçekten geç kalmışken aynı sabrı göstermek başka. Her seferinde sınırsız beklemek mümkün değil. Yine de “Ver, sen yapamıyorsun” demek yerine “Bir kez daha denemek ister misin, yoksa başlangıcını birlikte mi yapalım?” diye sormak denenebilir. Fermuarın ucunu yetişkinin yerleştirip gerisini çocuğun çekmesi gibi, işin tamamını elinden almadan da yardım edilebilir.
Bazen yardımın kendisi değil, habersizce araya girilmesi can sıkıyor. Ayakkabısını giymeye uğraşırken hemen düzeltmek yerine “Takıldığın yerde yardım ister misin?” diye sormak, neye ihtiyacı olduğunu duymaya fırsat veriyor. Yardım istemiyorsa ve yaptığı şey güvenliyse biraz geri çekilmek de bir seçenek. Çorabın hafif yamuk durması o an mutlaka düzeltilmesi gereken bir mesele olmayabilir.
Acele günler için de sakin bir zamanda küçük bir anlaşma yapılabilir: “Sabah ayakkabını sen dene, çıkış saati geldiğinde gerekiyorsa beraber tamamlayalım.” Bu, kapının önünde ilk kez söylenen bir şarttan daha anlaşılır olabilir. Denemeyi de yalnız evden çıkarken yapması gerekmiyor; öğleden sonra montla uğraşmak ya da boş bir çantanın fermuarını açıp kapamak için daha rahat vakit bulunabilir.
Bir de dün tek başına yaptığı şeyi bugün bizim yapmamızı istediği anlar var. “Ama sen bunu biliyorsun” diye hatırlatmak yerine o gün biraz yardım istemesine yer açmak mümkün. Her deneme bir başarı sınavına dönüşmediğinde, hem yardım almak hem yeniden denemek daha rahat olabilir.
Sanırım mesele her işi tek başına bitirmesi değil; denemesine fırsat verirken günlük hayatı da birlikte sürdürebilmek. Sizin evde bu denge en çok hangi işte zorlaşıyor? Çocuğunuzun hevesini kırmadan yardım edebildiğiniz bir söz ya da küçük bir yöntem var mı?
Vakit varken birkaç denemeye yer açmak başka, gerçekten geç kalmışken aynı sabrı göstermek başka. Her seferinde sınırsız beklemek mümkün değil. Yine de “Ver, sen yapamıyorsun” demek yerine “Bir kez daha denemek ister misin, yoksa başlangıcını birlikte mi yapalım?” diye sormak denenebilir. Fermuarın ucunu yetişkinin yerleştirip gerisini çocuğun çekmesi gibi, işin tamamını elinden almadan da yardım edilebilir.
Bazen yardımın kendisi değil, habersizce araya girilmesi can sıkıyor. Ayakkabısını giymeye uğraşırken hemen düzeltmek yerine “Takıldığın yerde yardım ister misin?” diye sormak, neye ihtiyacı olduğunu duymaya fırsat veriyor. Yardım istemiyorsa ve yaptığı şey güvenliyse biraz geri çekilmek de bir seçenek. Çorabın hafif yamuk durması o an mutlaka düzeltilmesi gereken bir mesele olmayabilir.
Acele günler için de sakin bir zamanda küçük bir anlaşma yapılabilir: “Sabah ayakkabını sen dene, çıkış saati geldiğinde gerekiyorsa beraber tamamlayalım.” Bu, kapının önünde ilk kez söylenen bir şarttan daha anlaşılır olabilir. Denemeyi de yalnız evden çıkarken yapması gerekmiyor; öğleden sonra montla uğraşmak ya da boş bir çantanın fermuarını açıp kapamak için daha rahat vakit bulunabilir.
Bir de dün tek başına yaptığı şeyi bugün bizim yapmamızı istediği anlar var. “Ama sen bunu biliyorsun” diye hatırlatmak yerine o gün biraz yardım istemesine yer açmak mümkün. Her deneme bir başarı sınavına dönüşmediğinde, hem yardım almak hem yeniden denemek daha rahat olabilir.
Sanırım mesele her işi tek başına bitirmesi değil; denemesine fırsat verirken günlük hayatı da birlikte sürdürebilmek. Sizin evde bu denge en çok hangi işte zorlaşıyor? Çocuğunuzun hevesini kırmadan yardım edebildiğiniz bir söz ya da küçük bir yöntem var mı?
